Australië had drie jaar geleden vijf padelclubs. Vijf. Vandaag staat er een baan op de Northern Broadwalk van het Sydney Opera House, met Juan Martín Díaz erop, een afterparty aan het water en een hotelketen die de Yallamundi Rooms heeft overgenomen om er cocktails te schenken.

Wij hebben 876.000 spelers en ruim 3.600 banen. En ik zit hier op een zaterdagavond te kijken naar beelden uit Sydney en denk: waarom zijn wij dit nooit?

Wat er dit weekend in Sydney staat

De Padel Invitational presented by UBS loopt 15 en 16 augustus en is opgezet door Padel Australia, samen met Premier Padel en de FIP. Er hangt geen enkel rankingpunt aan. Dat is precies het punt.

Het internationale veld bestaat uit Juan Martín Díaz, Martín Di Nenno, Maximiliano Sánchez, Pablo García Rodríguez, Alejandra Salazar, Marina Lobo, Aimee Gibson en Mar Munera. Daarnaast staan er twee Australische tennislegendes op de baan: Pat Rafter, oud-nummer één van de wereld, en Casey Dellacqua. Todd Woodbridge, goed voor zestien grandslamtitels in het dubbelspel, speelt mee in het onderdeel dat ze Celebrity 1 Point Padel noemen, waarin één punt de hele partij beslist. Acteur Josh Heuston doet mee, model Bambi Northwood-Blyth, actrice Geraldine Viswanathan en het comedyduo The Inspired Unemployed.

Zondag is er ruimte voor gewone clubspelers. Wie zich via zijn club in Australië heeft gekwalificeerd, speelt op diezelfde baan de finales van de Community Padel Invitational, en daarna mag een aantal winnaars naast Rafter en Dellacqua staan. Kaarten begonnen bij dertig Australische dollar.

De sponsors zijn het echte verhaal

UBS is niet zomaar naamgever. De bank heeft een reeks die Craft of Sport heet en die eerder al neerstreek in Hongkong, Marbella, Miami en de Hamptons. Steeds hetzelfde recept: een sport in opkomst, gekoppeld aan een locatie waar mensen hun telefoon voor uit hun zak halen.

Waldorf Astoria haakte aan met zijn Racquet Club-concept en nam de Yallamundi Rooms over, vooruitlopend op de opening van het eigen hotel in Sydney in 2027. In de internationale vakpers duiken daarnaast Gucci en Patrón op als partners. Dat is geen padeltoernooi meer, dat is een campagne met een baan erin.

En het werkt. Australië telt inmiddels 33 clubs, tien in Sydney en negen in Melbourne, na een groei van ruim 560 procent in clubs, banen en spelers in drie jaar tijd. Op wereldschaal is dat nog steeds klein. Maar met Brisbane 2032 aan de horizon is dit weekend precies het soort visitekaartje dat een bond wil kunnen laten zien. In onze gids over padel en de Spelen staat waarom die route langer is dan de meeste mensen denken, maar beeld als dit helpt.

Wij hebben het volume, niet het podium

Nederland is een van de grootste padellanden van Europa. De cijfers uit Padel in Cijfers van de KNLTB en EY zijn niet mis: 876.000 spelers in 2025, een kwart meer banen, vijftien procent meer aanbieders, en er zitten er nog honderden in de pijplijn. Over anderhalve maand komt Premier Padel naar Rotterdam Ahoy en in 2027 is Nederland gastland van het EK.

En toch kan ik me geen Nederlands moment herinneren dat er ook maar in de buurt komt van dat beeld uit Sydney. Geen baan op de Erasmusbrug. Niet op het Museumplein, niet op de Grote Markt in Groningen, niet één keer op een plek waar iemand die nooit een racket heeft vastgehouden er per ongeluk langsloopt en blijft staan.

We bouwen banen op sportparken, achter een hek, naast de tennisvelden. Dat is logisch, want dat is waar de leden zitten en waar de exploitatie rondkomt. Ik snap het volledig. Maar het betekent ook dat padel in Nederland groot is geworden zonder ooit echt zichtbaar te zijn buiten de eigen kring. Iedereen kent iemand die padelt. Bijna niemand heeft het ooit gezíen zonder er zelf voor naar een club te rijden.

Dat is het verschil tussen 3.600 banen en één baan die op de goede plek staat.

Wat ik hiervan zou lenen

Rotterdam Ahoy is over zes weken. Het toernooi heet dit jaar CUPRA Rotterdam Premier Padel, de kaartverkoop loopt, en er staan drie Nederlandse koppels rechtstreeks in de hoofdtabel. Dat is een sterk verhaal. Maar het speelt zich af binnen een hal, voor mensen die al een kaartje hebben gekocht omdat ze de sport al kennen.

De Australiërs deden het omgekeerd. Ze bouwden een baan op de plek waar de toeristen toch al lopen, zetten er acht profs op, nodigden een paar bekende gezichten uit en lieten zondag de clubspelers het podium overnemen. Dat laatste vind ik het slimste onderdeel van het hele weekend: de amateur speelt op dezelfde baan als Juan Martín Díaz, met hetzelfde decor. Dat is de foto die mensen naar hun club brengt, niet de finale.

Zoiets hoeft niet duur te zijn. Een tijdelijke baan bij een station, op een marktplein, voor een festival. Een middag, twee profs, honderd mensen die er voor het eerst tegenaan slaan. De KNLTB heeft er de spelers voor, de bouwers staan in de rij en het geld zit inmiddels ook in deze sport.

Waar ik bang voor ben, is dat we in Nederland vinden dat we die stap niet meer nodig hebben. De banen lopen vol, de wachtlijsten zijn lang, dus waarom moeite doen. Dat is precies het denken waarmee je een sport verandert in een abonnement.

Kijk zondagavond even naar de beelden uit Sydney, en stel jezelf dan de vraag die ik mezelf stel: welke Nederlandse plek zou dit aankunnen, en wie gaat het regelen?

*Meer over het toernooi zelf staat in ons stuk over het olympische visitekaartje van Salazar en Juan Martín Díaz. Het volledige programma staat op de eventpagina van het Sydney Opera House.*