# Brits padelmerk mikt op 50/50 in 2027, en dat legt een pijnlijke blinde vlek van de KNLTB bloot

Het Britse PadelStars, uitbater van een snelgroeiende keten van padelclubs in het Verenigd Koninkrijk, heeft een opvallende ambitie neergezet: in 2027 moet 50 procent van hun leden vrouw zijn. Vandaag staat die teller op 28 procent. De keten heeft er een aparte functie voor aangenomen, een "Head of Female Participation", en een meerjarenplan gebouwd rondom clinics, vrouwenligues, avondveiligheid en "niet-intimiderende" introductie-evenementen. Dat is, kort door de bocht, meer beleid dan de KNLTB en de Nederlandse padelwereld de laatste vijf jaar bij elkaar hebben opgetuigd om hetzelfde probleem aan te pakken.

En ja, het ís een probleem. In Nederland is padel de snelst groeiende sport van het afgelopen decennium, maar de balans tussen mannen en vrouwen op de baan kantelt de verkeerde kant op. Vier Nederlandse speelsters staan in de mondiale top-100 (we schreven er eerder over), maar onder de top blijft de doorstroom mager. En de recente groeicijfers uit het EY/KNLTB-rapport gaan opvallend stil voorbij aan één vraag: wie van die 876.000 padellende Nederlanders is eigenlijk vrouw?

Wat PadelStars concreet doet, en waarom het werkt

PadelStars baseerde zijn doel op een LTA-onderzoek dat laat zien dat ongeveer 30 procent van de Britse padellers vrouw is. Niet omdat vrouwen minder interesse hebben in de sport, maar omdat de drempel om voor het eerst een baan op te stappen hoger ligt: onzekerheid over niveau, een baan vol mannen die hard slaan, avondtijden die niet altijd veilig voelen, en een competitiestructuur die lang gebouwd was rondom mannenkoppels.

Het Britse antwoord is praktisch. Een zusterclub van PadelStars, Padel4all in Bracknell, zag het aandeel vrouwen in een paar maanden tijd stijgen van 22 naar 34,8 procent door vier keuzes: aparte beginnersavonden voor vrouwen, een vaste groep van vrouwelijke coaches, openingstijden die doorlopen tot 23 uur met extra verlichting én beveiliging, en ligues die niet op ranking draaien maar op plezier. Geen van die ingrepen is revolutionair. Dat is juist het punt. Het zijn ingrepen die elke Nederlandse clubeigenaar vandaag zou kunnen nemen.

PadelStars heeft daarnaast een bondgenoot waar wij jaloers op mogen zijn: Ellie Tait, door de LTA aangewezen als belangrijkste vrouwelijke padelambassadeur van het Verenigd Koninkrijk. Tait heeft een social-mediabereik dat aansluit bij de doelgroep die de sport mist, namelijk vrouwen tussen 25 en 45 die sporten zoeken zonder de "gym bro"-sfeer. In Nederland hebben we speelsters met vergelijkbaar talent en vergelijkbare zichtbaarheid, maar een bond die ze systematisch inzet als gezicht van een groeicampagne? Die ontbreekt.

De Nederlandse cijfers, en wat de KNLTB er níét mee doet

De meest recente openbare cijfers van de KNLTB laten zien dat van de ongeveer 311.000 padelleden in 2024 iets onder de 111.000 vrouw was. Dat is rond de 35 procent, iets boven het Britse gemiddelde, en dat is feitelijk goed nieuws. Het laat zien dat padel in Nederland al inclusiever begonnen is dan in veel andere Europese landen. De competitie groeide vorig jaar van 1.418 naar 2.753 damesteams. De basis is er.

Wat ontbreekt is een volgende stap. De KNLTB heeft geen publiek doel voor het percentage vrouwelijke padellers. Geen jaartal. Geen functie die er dagelijks mee bezig is. Geen speciale marketingcampagne voor vrouwen tussen 25 en 45, terwijl dat bij elke andere racketsport wél gebeurt. Op de accommodatiekant wordt er door de bond gepleit voor meer banen, maar niet voor basisvoorzieningen die vrouwelijke spelers nodig hebben: veilige parkeerplaatsen, verlichte fietsroutes, kleedkamers die ook werken voor iemand die direct vanuit kantoor komt. Het is makkelijk om dit weg te wuiven als "niet de taak van de bond", maar als de KNLTB clubs op andere dossiers wél strak aanstuurt, kan dat hier ook.

Het is deze passiviteit die me als journalist, als ouder van een dochter die padelt, en gewoon als fan van de sport frustreert. Nederland heeft op papier een voorsprong op het Verenigd Koninkrijk. Als we die voorsprong niet gebruiken, lopen we hem kwijt. En als de KNLTB er niet in leidt, zullen individuele clubs en commerciële ketens het zelf moeten doen, met alle versnippering van dien.

Wat clubs vandaag kunnen doen

Voor de concrete clubeigenaar is de PadelStars-formule kopieerbaar zonder grote investering. Een vaste avond per week alleen voor beginnende speelsters. Minstens één vrouwelijke trainer op het rooster, ook als de rest van het team mannelijk is. Een introductieles zonder inschrijvingsdruk, waarbij niemand een niveau hoeft aan te geven. Een ligue waarin punten niet draaien om winst-verlies, maar om deelname. En pragmatisch: openingstijden doortrekken tot na het avondeten, want vrouwen met werk en gezin kunnen zelden om 18:30 op de baan staan.

Voor spelers zelf, zowel mannen als vrouwen, geldt iets simpelers. Als je iemand kent die graag zou padellen maar het nog niet durft, trek haar mee. Zonder score bij te houden. Zonder tips te geven. Gewoon spelen. Die eerste keer is voor veel mensen beslissend.

De vraag die de bond nog moet beantwoorden

PadelStars mikt op 50/50 in 2027. Dat is ambitieus, en het is maar de vraag of ze het halen. Maar het doel zelf doet al werk. Het dwingt elke beslissing binnen die keten, van personeelsbeleid tot openingstijden, langs diezelfde meetlat. In Nederland ontbreekt die meetlat. En zolang de KNLTB geen cijfer noemt, gebeurt er niets systematisch.

Wat ons betreft is het tijd dat dat verandert. Geef een percentage. Geef een jaartal. Geef iemand binnen de bond de verantwoordelijkheid, en geef die persoon een budget. Als een middelgrote Britse keten dit kan, kan de grootste racketsportbond van Nederland het ook.

De bal ligt aan de kant van de bond. De clubs wachten.