Soms komt het mooiste padelnieuws niet van een centre court met tienduizend toeschouwers, maar van een baan in Vigo waar vier mannen simpelweg weigerden te stoppen. 41 uur lang. Onafgebroken.

Afgelopen weekend zetten Brais Rey, Martín Domínguez, Jorge Bigotes en Pablo Santos de langste padelpartij uit de geschiedenis neer. De marathon staat inmiddels in het Guinness World Records-boek, en eerlijk: als je bedenkt wat daar precies gebeurd is, ga je de sport nog net iets meer waarderen.

100 sets, één baan, geen pauze

Het begon vrijdag vlak na 00:05 en eindigde pas zaterdag na 20:30, op de banen van Máis que Auga Barreiro tijdens het Torneo de Pádel Concello de Vigo. Reken maar na: 41 uur op diezelfde 20 bij 10 meter, met minimale rust en een lichaam dat na een uur of twintig eigenlijk gewoon nee zegt.

De vier speelden in totaal 100 sets. De einduitslag, 57-43 voor Rey en Domínguez, deed er op dat moment nauwelijks nog toe. Wie zo lang doorgaat, speelt niet meer tegen de tegenstander maar tegen zichzelf en tegen de klok. Het bekendste beeld van de recordpoging zegt eigenlijk alles: op een gegeven moment stond Brais Rey op blote voeten te spelen, omdat zijn schoenen na tientallen uren simpelweg niet meer te verdragen waren. Een medisch team hield de hele tijd in de gaten of iedereen veilig door kon gaan.

Een uur sneller dan de Britten

Records zijn er om verbroken te worden, en dit exemplaar was nog vers. Het vorige record stond op 40 uur en dateerde van november 2025, gevestigd in het Britse Blackpool door Nathan Young, Marcus Mollinga, Benny Evinson en David Davies. De mannen uit Vigo deden er dus precies één uur bovenop.

In een sport die de laatste jaren zo hard groeit dat records elkaar in rap tempo opvolgen, voelt dat bijna vanzelfsprekend. Padel is niet langer het domein van een handjevol fanatici, en dat zie je terug in dit soort pogingen: de lat gaat telkens een stukje hoger.

Padellen voor het goede doel

Wat dit verhaal voor mij optilt boven een leuk stukje curiositeit, is het waarom. Voor elke twee minuten speeltijd legde de organisatie één euro opzij voor de Asociación Española Contra el Cáncer, de Spaanse kankerbestrijding. Onder de streep leverde dat 1.230 euro op. Burgemeester Abel Caballero van Vigo en sportwethouder Manel Fernández kwamen de cheque persoonlijk overhandigen toen het er eindelijk op zat.

Dat is padel op zijn best. Geen prijzengeld van tonnen, geen grote sponsordeals, gewoon vier mensen die een baan afhuren, hun grenzen opzoeken en er meteen iets nuttigs aan koppelen.

Zou dit in Nederland kunnen?

En daar begint het bij mij te kriebelen. Padel is in Nederland allang geen niche meer. We zitten inmiddels ver boven de 876.000 spelers en lopen tegen een serieus tekort aan banen aan. Elke club heeft wel een groep die 's avonds laat de laatste baan bezet houdt en pas naar huis gaat als het licht uitgaat. De ingrediënten voor zo'n recordpoging liggen hier dus gewoon klaar.

Ik zou het prachtig vinden als een Nederlandse club dit een keer oppakt, en dan net als in Vigo koppelt aan een goed doel. Het is precies het soort actie dat een clubgemeenschap dichter bij elkaar brengt en tegelijk laat zien waar padel eigenlijk over gaat: samen op de baan staan, ook als het zwaar wordt.

Wie zo'n poging serieus overweegt, moet de fysieke kant niet onderschatten. 41 uur is geen kwestie van doorbijten alleen, dat is een conditievraagstuk van formaat. In onze gids over conditietraining voor padel leggen we uit hoe je aan je uithoudingsvermogen werkt, en dat is precies waar zo'n marathon om draait.

Voorlopig staat het record op naam van Vigo. Maar de teller loopt door en records blijven nooit lang staan. Welke Nederlandse club durft de handschoen op te pakken?