Deze week kijk ik met een schuin oog naar Porto. Daar speelt sinds zaterdag de FIP Junior Euro Padel Cup, het Europese landentoernooi voor de jeugd, met teams in de categorieën onder 14, onder 16 en onder 18. Het is precies het soort podium waar je wilt dat Nederlandse talenten staan: tegen leeftijdsgenoten uit Spanje, Italië en buurland België, dat zich op basis van het vorige EK al rechtstreeks voor de Final 8 plaatste. Want daar, tegen de allerbesten van je eigen generatie, leer je in een week meer dan in een half jaar thuis.

En precies daar zit het probleem van de Nederlandse padeljeugd. Niet op de baan, maar eromheen.

Het talent is er

Laat ik beginnen met het goede nieuws, want dat is er. Toen NOS afgelopen najaar de balans opmaakte rond het P1-toernooi in Ahoy, stond Thomas Panken dertiende op de wereldranglijst bij de onder 18. Bij de onder 14 deden Sam Burghouwt (38e) en Eleana Bakker (46e) volop mee. Van Bakker, op haar dertiende al Nederlands kampioen bij de onder 14, wordt veel verwacht. Dat zijn geen verdwaalde namen onderaan een lijst. Dat is een generatie die internationaal meekomt.

Het enthousiasme is er ook. Op steeds meer middelbare scholen kiezen kinderen padel als optie bij gym, en volgens John van Lottum, directeur van het Rotterdamse Premier Padel-toernooi, is het vaak de favoriete keuze. "Kinderen pikken het snel op en krijgen direct de wow-factor." Wie de Nederlandse top van 2026 volgt, ziet dat de basis onder die top breder wordt.

Maar de doorstroom stokt

Hier wordt het lastiger. Want talent hebben is één ding, talent laten doorgroeien is iets heel anders. En juist op dat punt loopt Nederland vast.

Het eerlijkst was Eleana Bakker zelf. In Nederland, zei ze, is het moeilijk om constant op hoog niveau te trainen, simpelweg omdat er te weinig sterke leeftijdsgenoten zijn. Daarom speelt ze soms maar toernooien tegen senioren. In Spanje trainde ze afgelopen mei in groepen met de beste jeugd van het land. Daar liggen op pleintjes gratis betonnen padelbaantjes waar je zo naar binnen loopt. Straatpadel, noemde ze het, net als de voetbalkooitjes hier.

Vergelijk dat eens met de Nederlandse realiteit, waar een baan huren al snel dertig tot veertig euro per uur kost. Bondscoach Ivo van Dijk, die met de jeugdteams werkt, ziet die kosten als een echte drempel. Hij noemt het een tijdelijk probleem, een fase op de golf van de groei, met sponsoren die instappen. Ik hoop dat hij gelijk heeft. Maar ik zie ook dat de allerbesten ter wereld op hun derde of vierde al een racket vasthielden, en dat haal je niet zomaar in met een paar trips per jaar.

Wat de echte sprong tegenhoudt

Van Dijk was er nuchter over: het verschil tussen de mondiale top 150 en de top 30 is enorm. "De echte toppers zijn begonnen op de leeftijd van drie à vier jaar, dat zit in hun DNA en cultuur verweven. Of dat deze generatie lukt? Ik betwijfel het." Dat is geen doemdenken, dat is een coach die precies weet waar de lat ligt.

De spelers zoeken intussen hun eigen wegen. Thijs Roper, op zijn twintigste de nummer één van Nederland, verhuisde naar Spanje om zich tussen de wereldtop te ontwikkelen. De negentienjarige Mats Groen regelde met zijn tweelingbroer Kai sponsors om volgend jaar bijna alle internationale toernooien te kunnen spelen die ze willen. Geen studie, alleen padel. Dat zijn keuzes die je op die leeftijd alleen maakt als de infrastructuur thuis je niet genoeg biedt.

En nu, KNLTB?

Hier komt mijn ongemak. De KNLTB doet dingen goed: er is een nationale jeugdselectie die twee keer per week traint op Sportclub Houten, er is een scoutingsprogramma, en er is een jeugdprogramma voor kinderen vanaf zes jaar. Maar de bond organiseert volgens de spelers zelf maar zo'n één à twee internationale trips per jaar, met de nadruk op de lange termijn. Voor een jeugdspeler die nú ervaring moet opdoen tegen leeftijdsgenoten, is dat weinig.

Van Lottum legde de bal nadrukkelijk bij de bond: los het baantekort op, maak de sport toegankelijker, faciliteer de groei. Daar ben ik het mee eens. Zolang padel in Nederland een dure, commerciële sport blijft waar je per uur voor afrekent en het baantekort sneller groeit dan het aanbod, blijft het een sport voor wie het kan betalen. En dan filter je talent niet op vaardigheid, maar op de portemonnee van de ouders. Ben je zelf ouder en wil je je kind laten beginnen? In onze gids Padel voor beginners lees je hoe je start.

Het bemoedigende slotwoord laat ik aan de Argentijn Maxi Sánchez Blasco, ervaren prof en destijds nummer 93 van de wereld, die de Nederlanders in Rotterdam aan het werk zag. "Ondanks dat padel hier pas later een trend werd, stijgt het niveau van de Nederlanders snel."

Snel genoeg om straks zelf bij die rechtstreeks geplaatste landen in Porto te horen, in plaats van in de kwalificatie? Dat hangt niet alleen af van de kinderen die deze week spelen. Dat hangt af van wat wij ze de komende jaren bieden. Ik ben benieuwd of we die handschoen oppakken.