Voor 2026 staan er in Nederland 437 nieuwe padelbanen gepland, en van de 426 waarvan het type bekend is, krijgen er 241 een dak. Achter die cijfers zit telkens dezelfde rekensom: wat levert een padelbaan eigenlijk op? Het is de vraag die verenigingsbesturen, sporthalexploitanten en ondernemers stellen voordat ze een handtekening zetten, en het antwoord hangt op één variabele die veel zwaarder weegt dan alle andere.

Deze gids zet het verdienmodel van een padelbaan uiteen: welke omzet één baan realistisch draait, welke kosten er jaarlijks tegenover staan, waar de marge werkelijk vandaan komt en waarom de bezettingsgraad bepalend is voor het rendement. De genoemde bedragen zijn indicatief en komen grotendeels uit publicaties van baanbouwers en exploitanten; ze geven een bandbreedte, geen garantie.

De omzetkant: wat een uur baanhuur oplevert

Een padelbaan verdient primair per verhuurd uur. De tarieven in Nederland lopen uiteen van ruwweg €15 per uur voor een daluur op een buitenbaan bij een vereniging tot €40 of meer voor een piekuur op een commerciële indoorlocatie. Spelers betalen op een gemiddelde locatie tussen de €30 en €60 voor anderhalf uur — verdeeld over vier personen komt dat neer op een paar euro per hoofd, wat verklaart waarom de vraag zo prijsongevoelig is.

Reken je met een gemiddelde van €25 tot €27 per uur, dan zie je vaak het getal van ruim €50.000 omzet per baan per jaar langskomen. Dat cijfer klopt alleen bij een bezetting die in de praktijk vrijwel nergens wordt gehaald: het gaat uit van een baan die het hele jaar, alle uren van de dag, verhuurd is. Het is een theoretisch maximum, geen verwachting.

Bezettingsgraad: de enige variabele die er echt toe doet

Uit onderzoek van Monitor Deloitte in opdracht van Playtomic bleek dat een padelbaan in Nederland gemiddeld zo'n 5,2 uur per dag bezet is. Dat is het cijfer waarmee je een businesscase moet beginnen, niet met het maximum.

Die 5,2 uur is bovendien niet gelijkmatig verdeeld. De avonduren tussen 19.00 en 22.00 zitten door de week vol, net als het weekend overdag. De uren die geld laten liggen zijn de ochtenden en de vroege middag op werkdagen. Voor een exploitant is dat de kern van het vak: niet de dinsdagavond vullen, maar de dinsdagochtend.

Een indicatie van wat bezetting doet met de omzet van één baan, bij een gemiddeld tarief van €25 per uur:

Bezetting	Uren per jaar	Bruto omzet baanhuur
3 uur per dag	±1.095	±€27.000
5 uur per dag (landelijk gemiddelde)	±1.825	±€46.000
8 uur per dag (druk commercieel)	±2.920	±€73.000

Het verschil tussen de eerste en de derde regel is een factor drie op precies dezelfde investering. Daarom is elke discussie over een paar duizend euro aanlegkosten ondergeschikt aan de vraag of de locatie z'n banen gevuld krijgt.

De kostenkant: wat een baan jaarlijks opeet

De terugkerende exploitatiekosten van een padelbaan liggen volgens marktpartijen gemiddeld tussen de €3.000 en €8.000 per baan per jaar. Die bandbreedte is groot omdat de gebruiksintensiteit het grootste deel van de kosten aanstuurt: een druk bespeelde baan verbruikt meer stroom en slijt sneller.

Energie: de grootste post

Ledverlichting verbruikt ongeveer 4 tot 8 kWh per speeluur. Bij een stroomprijs rond €0,30 per kWh kost verlichting daarmee grofweg €1,20 tot €2,40 per verhuurd uur. Voor een baan die vijf uur per dag draait komt dat neer op zo'n €2.500 tot €3.500 per jaar; bij tien uur per dag loopt het op naar €5.000 tot €6.000. Bewegingssensoren, tijdschakelaars en dimbare armaturen zijn daarom geen luxe maar directe marge.

Onderhoud

Regulier onderhoud kost gemiddeld €500 tot €2.000 per baan per jaar: kunstgras bijstrooien en egaliseren, glas reinigen, de staalconstructie inspecteren op roest en losse bevestigingen. Buitenbanen zitten structureel aan de bovenkant van die bandbreedte, omdat uv-straling, regen en algen harder aan de baan trekken. Kleine schades aan glas of gaas lopen doorgaans van €200 tot €800 per incident.

Verzekering

Reken op €500 tot €1.500 per jaar, afhankelijk van het aantal banen, de locatie en de dekking. Voor verenigingen is er een aandachtspunt dat regelmatig misgaat: padelbanen vallen niet automatisch onder een bestaande accommodatieverzekering. Controleer expliciet of de staalconstructie, het glas en de verlichting zijn meeverzekerd en tot welk bedrag.

De reservering die iedereen vergeet

Kunstgras gaat bij normaal gebruik acht tot twaalf jaar mee, bij intensief commercieel gebruik korter. Vervanging kost €4.000 tot €8.000 per baan inclusief verwijdering van het oude materiaal. Verstandige exploitanten reserveren daarvoor €500 tot €800 per jaar. Doe je dat niet, dan komt die uitgave over acht jaar als een onaangename verrassing precies op het moment dat de baan ook nog omzet mist door de werkzaamheden.

Voor competitiegebruik komt daar een eis bovenop: voldoet het kunstgras niet meer aan de sporttechnische normen — balstuit en hoogteligging worden op vijftien vaste punten gemeten — dan is een keuring door Kiwa ISA Sport nodig voor hercertificering.

Waar de marge werkelijk vandaan komt

Baanhuur is het fundament, maar zelden het verschil tussen rood en zwart. De inkomstenstromen die de exploitatie dragen:

• Horeca. Vier spelers die na anderhalf uur blijven hangen voor een biertje leveren vaak meer marge op dan het uur baanhuur zelf. Op veel locaties bepaalt de horeca of de jaarrekening positief eindigt.
• Lessen en clinics. Een trainer huurt de baan in een daluur dat anders leeg had gestaan. Dubbele winst: de baan is gevuld én je vult hem op het moment dat je hem het minst kwijt raakt.
• Abonnementen en vaste blokken. Voorspelbare omzet, en de speler die een vast uur heeft, komt ook als het regent.
• Bedrijven en events. Bedrijfstoernooien en teamuitjes vullen doordeweekse middagen tegen een hoger tarief dan reguliere verhuur.
• Sponsoring en reclame. Doeken op het gaas en logo's op het glas zijn eenmalig geregeld en leveren jaarlijks terugkerende inkomsten.

De meeste locaties die het moeilijk hebben, verkopen alleen uren. De locaties die het goed doen, verkopen een avond uit.

Terugverdientijd: de cijfers in perspectief

Marktpartijen noemen voor een commerciële padellocatie doorgaans een terugverdientijd van drie tot acht jaar, afhankelijk van het aantal banen, de bezettingsgraad en het exploitatiemodel. Voor een sporthal die een bestaande ruimte benut, kan het sneller: bij een investering van ongeveer €23.000 per baan en een netto-opbrengst van €10.000 per jaar is een baan in ruim twee jaar terugverdiend. Dat scenario geldt alleen als de hal er toch al staat, de verlichting er hangt en er personeel aanwezig is — dan zijn de marginale kosten laag.

De totale kosten van een indoorbaan over tien jaar komen volgens dezelfde bronnen uit op €50.000 tot €80.000 inclusief aanleg, energie, onderhoud, verzekering en de kunstgrasreservering. Voor een complete buitenbaan ligt dat op €80.000 tot €130.000, mede door de zwaardere fundering en de snellere slijtage. Het rendement op een goed draaiende locatie wordt indicatief op 8 tot 10 procent per jaar gesteld.

Opvallend in die tienjaarsopstelling: de aanlegkosten zijn niet de grootste post. Energie is dat. Wie bij de bouw kiest voor goedkopere armaturen en een dunnere coating, betaalt dat tien jaar lang terug.

Waarom het dak het nieuwe standaardantwoord is

Dat meer dan de helft van de voor 2026 geplande Nederlandse banen overdekt is, is geen toeval maar een direct gevolg van de rekensom hierboven. Een buitenbaan in Nederland verliest bezetting aan regen, wind en vroege duisternis — precies in de maanden oktober tot maart, wanneer de vraag naar binnensport juist het hoogst is. Een overdekte baan is het hele jaar bespeelbaar, slijt minder hard en is beter te verzekeren.

Daar staat tegenover dat een hal of overkapping de investering fors verhoogt en dat je met een vergunningstraject te maken krijgt, waarbij geluid het meest voorkomende bezwaar is. De afweging is dus niet "binnen is beter", maar: rechtvaardigt de extra bezetting in het winterhalfjaar de extra investering? Op de meeste Nederlandse locaties luidt het antwoord inmiddels ja.

Vereniging of commerciële exploitant: twee andere rekensommen

Een tennisvereniging die twee banen aanlegt, rekent anders dan een ondernemer die een hal met zes banen opent. De vereniging heeft vaak grond in erfpacht, vrijwilligers achter de bar en leden die contributie betalen; de baan hoeft daar niet per uur te renderen maar moet ledenverloop stoppen en jeugd binnenhouden. Gemeentelijke of provinciale subsidies voor sportaccommodaties en verduurzaming — denk aan led en zonnepanelen — kunnen de investering bovendien flink drukken.

De commerciële exploitant heeft geen contributie-inkomsten en geen vrijwilligers, maar wel volledige vrijheid in prijsstelling, openingstijden en horeca. Daar moet elk uur renderen, en daar is de dinsdagochtend een echt probleem in plaats van een rustmoment.

Vijf redenen waarom een businesscase tegenvalt

1. Rekenen met het theoretisch maximum. Begin bij vijf uur per dag, niet bij twaalf.
2. Energiekosten onderschatten. Dit is de grootste terugkerende post, en de prijs per kWh is de afgelopen jaren allesbehalve stabiel gebleken.
3. Geen reservering voor kunstgras. Over acht tot twaalf jaar komt die rekening, gegarandeerd.
4. De vergunning onderschatten. Geluid is bij buitenbanen het meest gehoorde bezwaar en kan een project maanden vertragen of dwingen tot investeringen in geluidwerende voorzieningen.
5. Alleen uren verkopen. Zonder horeca, lessen of abonnementen is de marge dun en volledig afhankelijk van piekuren.

Wat je hieruit meeneemt

Een padelbaan kan een gezonde investering zijn, maar het rendement zit niet in de baan — het zit in de bezetting. Een goed gevulde baan van gemiddelde kwaliteit verdient meer dan een uitstekende baan die halve dagen leegstaat. Wie een businesscase opstelt, doet er daarom goed aan de helft van de aandacht te besteden aan de constructie en de andere helft aan de vraag hoe die dinsdagochtend gevuld wordt: lessen, ouderenpadel, bedrijfsarrangementen, scholen, vaste blokken.

En reken conservatief. De cijfers in deze gids komen grotendeels van partijen die padelbanen bouwen of exploiteren, en die hebben er belang bij dat de som uitkomt. Neem de onderkant van elke bandbreedte als uitgangspunt; als het dan nog steeds uit kan, is het een goed plan.